welcome to my weblog

گاه پیش آمده سخنی بشنوی ، متنی یا شعری بخوانی و حس کنی آنرا

پیش از این هم شنیده ای؟ پیش از این هم خوانده ای !

بی آنکه تا به حال خوانده باشیش؟ جلوتر برویم ! گاه شعری بخوانی و

احساس کنی خودت آنرا سروده ای؟ مصرعی بخوانی و مصرع دیگر را قلبت بخواند،

گرچه تا به آنروز بیتی هم نسروده باشی !

شاید اسم این حس را بشود گذاشت همزاد پنداری با شاعر آن ! نه...نمیشود !

مثل غزلهای خواجه، مثل شعرهای شیخ اجل ، مثل:

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

                                              لطفها میکنی ای خاک درت تاج سرم

دلبرا ! بنده نوازیت که آموخت بگو

                                              که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس

                                              که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

ای نسیم سحری بندگی من برسان

                                               که فراموش مکن وقت دعای سحرم

خرم آنروز کزین مرحله بربندم بار

                                                وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل

                                                دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

پایه نظم بلند است و جهان گیر بگو

                                                  تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

اینرا که خواندی، نمیدانم چرا ولی انگار قلبم آنرا برای مولایم سروده !

کدام مصرعش یا کدام بیتش خاطرم را از یاد حضرتش آکنده میسازد نمیدانم !

ولی باور کنید...باور کنید قلب من آنرا در وصف او سروده!

چطور از دیوان خواجه سردرآورده ...نمیدانم !

....

 پانوشت:خواستم در این شب مبارک ، قلم و سطرها را با نام مبارکش بیارایم

دیدم شعر خواجه همان زبان قلبم است که بر سطور دلم قلم زده !

+ جمعه ٥ امرداد ،۱۳۸٦*ساعت ٦:۱٧ ‎ب.ظ *دردونه * پيام هاي ديگران ()